مدیریت راه هوایی

 اکسیژن رسانی و وسایل اکسیژن رسانی کم جریان وپر جریان
        فراهم کردن اکسیژن 100% در مصدومان CPR که نیاز به اکسیژن مکمل داشته تا بتوانیم محتوای اکسیژن خون را در بافتها و ارگانهای  مختلف بدن افزایش دهیم و از آسیب بیشتر اندامها جلوگیری کنیم. اکسیژن در احیای قلبی، ریوی، کلاس I است، یعنی دادن آن حتماً به سود بیمار می باشد. هدف از اکسیژن‌رسانی (Oxygenation) به دلیل خون‌رسانی پایین بافت‌ها و اکسیژن‌رسانی ناکافی در شوک و ایست قلبی، باید اکسیژن مکمل را برقرار کنیم. 
وسایل اکسیژن رسانی کم جریان شامل کانولای بینی، ماسک ساده، ماسک با کیسه رزروال، اکسیژن با حجم پایین و جریان کم که نیاز با ایجاد فشار مثبت نیست.
وسایل اکسیژن‌رسانی پُرجریان (High-Flow System)، این وسایل، به گونه‌ای به بیمار اکسیژن می‌رسانند که تهویه دقیقه‌ای را تا 4-3 برابر افزایش می‌دهند. وسایل اکسیژن رسانی پرجریان مانند ماسک ونچوری یکی از این وسایل است.( هر چقدر سوراخ آن گشادتر باشد سرعت اکسیژن‌دهی کمتر و بنابراین ورود هوا کمتر می‌شود ولی درصد اکسیژن‌دهی FlO2 بالاتر می‌رود) و لوله تیبار و نبولایزر

الگوریتم مراقبتهای پرستاری بلافاصله پس از احیای قلبی، ریوی پایه وپیشرفته
پس از برگشت خودبه‌خودی سیرکولیشن بیماری که از عملیات CPR جان سالم به در برده، نوبت به این می رسد که  اکسیژنیشین و ونتیلیشن مطلوب برای بیمار را فراهم کنید. هدف از اکسیژنیشن رساندن درصد اشباع اکسیژن خون شریانی به 94٪   است. درستی محل لوله تراشه را کنترل کنید و با امواج کاپنوگرافی میزان تهویه را پایش کنید. از هایپرونتیلیشن پرهیز کنید زیرا سبب پنوموتراکس می شود. دستگاه ونتیلاتور را با min/12-10RR تنظیم کنید. با کاپنوگرافی PETCO2  (فشار دی‌اکسید کربن انتهای بازدم Pressure of End Tidal CO2 )را بین 40-35 میلی‌متر جیوه تنظیم کنید.
 هایپوتنشن بیمار یعنی mmHg90 < SBP را درمان کنید. موارد درمان شدنی مانند هایپوکسی، هایپرکالمی، اسیدوزیس، هایپوترمی و... یعنی H6 و T6 را درمان کنید، تا فشارخون بیمار اصلاح شود. برای درمان فشارخون می‌توانید از سرم N/S یا رینگرلاکتات استفاده کنید. دقت کنید چون یون لاکتات در کبد متابولیزه می‌شود، سرم رینگرلاکتات در زمان CPR استفاده نمی‌شود ولی در فاز پس از CPR که گردش خون خود به‌خودی بازگشته است، استفاده می‌شود. 
 میزان سرم N/S یا رینگر 2-1 لیتر است. برای حفاظت مغزی و متابولیسم در فاز پس از احیا، یک هایپوترمی خفیف القایی ایجاد کنید و برای این کار می‌توانید از مایعات با دمای c˚4 استفاده کنید. برای اینفیوژن وازوپرسور می‌توانید از اپی‌نفرین با دوز  /kg/min 5/0-1/0  [یعنی برای یک فرد 70 کیلوگرمی /min35-7) یا از دوپامین با دوز /kg/min10-5 و یا از نوراپی‌نفرین با دوز /kg/min5/0-1/0 [یعنی برای یک فرد 70 کیلوگرمی /min35-7] استفاده کنید. وضعیت پرفیوژن بافتی و عروق کرونری را در نظر گرفته و مراقبت های پیشرفته را برای بیمار در پیش بگیرید.

      روشهای احیای تنفسی را در صورت وجود یا عدم وجود وسایل کمک تنفسی 
          در صورت وجود راه هوایی پیشرفته (لوله داخل تراشه، کامبی ونت، لارنژیال ماسک)تنفس مصنوعی با آمبو بگ 10-8 بار در دقیقه و در صورت استفاده از ونتیلاتور تعداد تنفس 8-6 بار در دقیقه بدون هماهنگی با ماساژ قفسه سینه کافی است. نباید برای تنفس مصنوعی حین ماساژ قفسه سینه توقف ایجاد شود. اگر از ماسک استفاده می کنید حجم جاری cc/kg 8-6 (سی سی به ازای هر کیلوگرم ) را به گونه¬ای که سبب بالا آمدن قفسه سینه شود (نرمو ونتیلیشن Norma ventilation ). در صورت عدم وجود وسایل پیشرفته و یا ماسک بیهوشی در بزرگسالان از تنفس دهان به دهان و در شیرخوران و نوزادان از تنفس دهان به دهان و بینی استفاده  می شود.
       
 نحوه اجرای مانورهای هملیش را درحالت های مختل  و در سنین مختلف و در زنان باردار.
در صورت انسداد راه هوایی فوقانی یا تجمع و سفت شدن ترشحات بر حسب این که بیهوش یا هوشیار باشد روش برخورد با بیمار متفاوت است. ابتدا 4تا5 ضربه به پشت بیمار بزنید. در صورت عدم موفقیت، مانور هملیچ را 4تا5 بار انجام دهید.وارد آوردن فشار به شکم ( Abdominal thrust )  یا مانور هملیچ  Heimlich’s manoeuver) (در حالت خوابیده و ایستاده قابل اجراست. در حالت ایستاده، شخص امدادگر پشت مصدوم قرار گرفته و از زیر دست¬های بیما، دو دست خود را دور شکم بیمار انداخته و سپس یک دست را مشت کرده و از طرف خارج(طرف انگشت شست) در حد فاصل ناف و زائده گزیفویید گذاشته و با دست دیگر، دست مشت شده را محکم گرفته و آنگاه به طور نسبتا سریع و محکم نیرو را به طرف عقب و بالا وارد کنیم.از این روش در بیماران هوشیار استفاده می شود.
در موارد عدم هوشیاری یا بسیار چاق، می توان از مانور هملیچ در حالت درازکش استفاده نمود. برای انجام این روش بیمار را طاقباز کرده و صورت بیمار در خط وسط قرار داده می شود. سپس شخص کمک کننده در کنار بیمار زانو زده و دو دست خود را روی هم گذاشته و در حد فاصل زائده خنجری و ناف مصدوم قرار می دهد و آنگاه به طور ناگهانی و سریع نیرو به بالا و عقب وارد می کند. توجه داشته باشید که مانور هملیچ در کودکان کمتر از یکسال وزنان باردار ممنوع است.در این حالت از فشار بر روی قفسه سینه استفاده می شود.  
از روش فشار وارد کردن به قفسه سینه (   Chest thrust) که در حالت خوابیده وایستاده قابل اجرا است.همانند روش هملیچ با این تفاوت که محل وارد آوردن نیرو در وسط جناغ بیمار بوده و در ضمن نیرو به طور مستقیم و در جهت خلفی وارد می شود.
ضربه به پشت  ) Back blow (در این روش بدون استفاده از بازو، با نرمی کف دست، ضربه¬ای نسبتا محکم بین دو کتف بیمار زده می شود. فقط از دست آرنج باز و بسته شده و ضربه زده می شود
         
روش های کاربردی تنفس مصنوعی و باز کردن راههای هوایی  در انسداد راههای هوایی 
 روش¬های کاربردی تنفس مصنوعی :

• بدون دستگاه:
1-    دهان به دهان
2-    دهان به بینی: در مواردی که نتوان دهان بیمار را باز کرد. 
•    با دستگاه: دراین موارد چون هوا با فشار وارد ریه¬های بیمار می شود به آنها اصطلاحا ونتیلاسیون(تهویه) با فشار مثبت(PPV ) می گویند.
1-    دهان به ماسک ( تکنیک سفالیک در CPR  )
2-    ماسک با بگ دریچه¬ای (Bag-valve mask  ) توسط دو نفر
3-    دستگاه تهویه با جریان محدود اکسیژن
4-    ماسک با بگ دریچه¬ای (BVM )
انسداد تنفسی حاصل از بلع یا اسپیراسیون اجسام خارجی ممکن است به صورت ناقص یا کامل باشد. انسداد راه هوایی ممکن است به صورت ناقص که دراین حالت شخص قادر به صحبت کردن یا صدا در آوردن، سرفه کردن و تنفس می باشد ولی دچار دیسترس تنفسی و اضطراب شدید است. بیمار را در این حالت تشویق به نفس¬های عمیق و سرفه نمودن      می کنیم. در انسداد کامل راه هوایی فوقانی شخص قادر به تنفس، سرفه و صحبت کردن نبوده  و دست به گردن برده و با انگشتان، حنجره خود را فشار می دهد.  و طی چند ثانیه تا یک دقیقه کبود شده و کمتر از 5-2 دقیقه بیهوش می شود. انگشت سبابه را از گوشه دهان و به آرامی به داخل حلق برده و در صورت لمس جسم خارجی آن را خارج کنید.اگر جسم خارجی بیرون نیامد از فورسپس یا اندوسکوپی استفاده گردد. برای رساندن اکسیژن کافی در این شرایط بحرانی می توان از روش کریکوتیروتومی با سر سوزن استفاده کرد.
نحوه تنفس دهان به دهان  را در بزرگسالان وکودکان وشیرخواران را بر روی مولاژ نشان دهد.
روش¬های کاربردی تنفس مصنوعی بدون دستگاه:
1-    دهان به دهان در بزرگسالان: هوای تنفسی ما حاوی اکسیژن 21% است و از این مقدار فقط 5% در بدن مصرف می شود و 16% بقیه بازدم می شود. از این رو در مواقع تنفس دهان به دهان، هوای بازدمی حاوی 16% اکسیژن، می تواند به اکسیژن رسانی بیمار کمک کند.پرستار با دهان خود به طور کامل دهان بیمار را احاطه می کند و با دست بینی او را می گیرد و سپس از هوای بازدمی خود برای ونتیلاسیون بیمار استفاده می کند.
2-    دهان به بینی: در مواردی که نتوان دهان بیمار را باز کرد. وجود آسیب شدید استخوانی به یا بافت نرم در دهان یا اطراف ان وجود دارد. در شیرخواران این روش به شکل تنفس دهان به دهان و بینی بکار می رود.
برای برقراری تنفس مناسب باید یک حوله زیر شانه شیرخوار قرار دهید و سر او را خیلی کم به سمت عقب خم کنید و با انجام مانور Head tilt & chin lift، راه هوایی وی را باز کنید، در صورت نداشتن آمبوبگ، دهان خود را روی دهان و بینی شیرخوار قرار دهید. در هر بار تنفس حتماً بالاآمدن قفسه سینه را کنترل کنید. زیرا CPR با کیفیت بالا، مورد نظر است و اگر شما به شیرخواری تنفس مصنوعی بدهید ولی قفسه سینه او بالا نیاید، انگار هیچ کاری نکرده‌اید و CPR شما بی‌نتیجه خواهد بود.
           
 روش بکار گیری  آمبوبگ خود باز شونده را در تنفس مصنوعی 
تهویه با آمبوبگ خود باز شونده همراه با ماسک بیهوشی یا آناتومیک (اوهایو) با رابط اکسیژن که کیسه ذخیره را به همراه دارد می تواند اکسیژن 100% را برای تهویه بیمار فراهم نماید. مزیت این وسیله در این است که بدون هیچ گونه روش تهاجمی و در شرایط اولیه احیا، اگر امدادکر توانایی گذاشتن لوله داخل تراشه را نداشته باشد و یا زمان کافی برای گذاشتن لوله تراشه نباشد و نیز در زمانی که بیمار خیلی چاق باشد ویا گردن کوتاهی داشته باشد که نتوانیم به راحتی از طریق لوله تراشه اکسیژن 100% را به مصدوم برسانیم، این امکان را می دهد که در کوتاهترین زمان بتوانیم برای احیای بیمار اکسیژن کافی را به بیمار برسانیم.
تهویه با این وسیله نیاز به تمرین مکرر و آموزش دارد که بتواند با وضعیت مناسب گرفتن آمبوبگ و ماسک (CE ) در دست بتوانیم با10-8 بار در دقیقه اکسیژن لازم را به بیمار برسانیم. امدادگر با این وسیله باید بتواند حجم کافی را برای بالا آمدن قفسه سینه (تقریبا 8-6 سی سی بر کیلو گرم یا 600-500 سی سی )در طی یک ثانیه به بیمار برساند. امدادگر باید با مانورهای سه گانه و قرار دادن ماسک روی صورت از نشت هوا جلو گیری نماید. در صورت استفاده از راه هوایی پیشرفته (لوله تراشه،Comb tube یاLMA ) امدادگر باید طی CPR شش تا هشت تنفس را در دقیقه بدهد. هر تنفس طی یک ثانیه داده می شود. تهویه با آمبوبگ و ماسک عوارضی از قبیل اتساع معده، برگشت محتویات،آسپیراسیون و پنومونی دارد.
در صورت استفاده از آمبوبگ در شیرخواران نیز حتماً مانور Head tilt & chin lift را برای بهتر بازشدن راه هوایی بدهید و آمبوبگ را به کیسه ذخیره مجهز نمایید و فلوی اکسیژن را
L/min15-10 باز کرده تا بتوانید، اکسیژن با غلظت حدود 100٪ به شیرخوار برسانید.    به یاد داشته باشید که  حجم آمبوبگ‌های بزرگسال موجود در اورژانس بیمارستان‌های ایران معمولاً ml2000 است (دو لیتر)، هنگام تهویه کافی است 4/1 آن را به داخل ریه‌های بیمار بدمید و  از تخلیه همه حجم آمبوبگ اجتناب کنید.

وسایل اکسیژن‌رسانی کم‌جریان یا غیر تهاجمی
            وسایلی مانند کانولای بینی، از شایع‌ترین وسایلی است که برای اکسیژن‌رسانی با جریان پایین(Low-Flow System )و اکسیژن رسانی استاندارد برای بیمار با تنفس خود بخودی به کار می‌رود. بخش حلقی دهان و بینی افراد به عنوان یک جایگاه ذخیره تنفسی  است، یعنی انبار کوچکی برای نگه‌داشتن هواست. یعنی در هنگام بازدم مقداری هوا در اینجا می‌ماند که با دم بعدی دوباره، استنشاق می‌شود، پس به عنوان بخشی از فضای مرده آناتومیک به حساب می‌آید. حالا وقتی ما اکسیژن مکمل به بیمار می‌دهیم. این اکسیژن، فضای مرده یاد شده را پر می‌کند و با بالابردن درصد اکسیژن دریافتی؛( 2 Flo)در دم بعدی کمتر بازدم قبلی استنشاق می‌شود. ماسک ساده یک وسیله ذخیره‌ای پایه است، پس بنابراین برحسب تنفس بیمار و جریان اکسیژن این وسیله یک سیستم با کارایی متغیر است، و برای جلوگیری از تنفس دوباره هوای بازدمی، اکسیژن باید بیشتر از Lit/Min5 باز شود)به تصاویر فایل 27 توجه کنید).
برای اصلاح ماسک ساده و بالابردن درصد اکسیژن (یعنی Flo2)، این وسیله را کمی اصلاح می‌کنند و ماسک با تنفس دوباره نسبی( Partial Rebreathing Mask )را به کار می‌برند.ویژگی این وسیله آن است که: اول هوای بازدمی وارد کیسه ذخیر(Reservoir Bag )می‌شود و باقی‌مانده آن از ماسک بیرون می‌رود و چون اول هوای بازدمی، O2 بالاتر و2 Co پایین‌تری دارد، با دم بعدی هوای با اکسیژن بیشتری به بیمار می‌رسد. پس این ماسک Fio2 بیشتری را نسبت به ماسک ساده به بیمار می‌رساند. نکته قابل توجه در استفاده از ماسک بدون تنفس دوباره(  Non Rebreather Mask) اینکه به صورت یک دریچه یک طرفه عمل می‌کند و از ورود هرگونه هوای بازدمی بیمار به کیسه ذخیره خود جلوگیری می‌کند. پس کیسه ذخیره این ماسک هیچ Co2 ندارد و فقط O2 دارد. وسایل اکسیژن‌رسانی با جریان پایین Low-Flow System شامل کانولای بینی، ماسک ساده، ماسک با تنفس نسبی دوباره، ماسک بدون تنفس دوباره
  
 وسایل اکسیژن‌رسانی پُرجریان (High-Flow System) 
این وسایل، به گونه‌ای به بیمار اکسیژن می‌رسانند که تهویه دقیقه‌ای را تا 4-3 برابر افزایش می‌دهند.
1-     ماسک ونچوری یکی از این وسایل است.
هر چقدر سوراخ آن گشادتر باشد سرعت اکسیژن‌دهی کمتر و بنابراین ورود هوا کمتر می‌شود ولی درصد اکسیژن‌دهی Flo2 بالاتر می‌رود. از لوله های ونچوری برای رساندن اکسیژن با غلظت ثابت استفاده می شود. یعنی با ماسک ونچوری 40% به طور ثابت 40% FLO2 به بیمار می‌رسد.
2-    افشانه‌ها  Nebulizer : با این وسایل از طریق اتصال T به بیمار اکسیژن می‌دهیم..
   3-  رایج ترین شکل اکسیژن رسانی پر جریان یا تهاجمی، ونتیلاسیون است. اکسیژن رسانی دقیق از 21 تا 100 در صد انجام می شود.  

روشهای نگهداری راه هوایی پیشرفته شامل
    (لوله تراشهIntubation و لارنژیال ماسکLMA و کامبی تیوپ Comb Tube )

مراقبت از راههای هوایی پیشرفته در موارد زیر است:
1-    در صورت بی قراری و آژیته بودن بیمار از فیکس بودن لوله تراشه اطمینان حاصل کنید.
2-    ساکشن ترشحات راه هوایی و ریه بیمار است
3-    ساکشن ترشحات دهانی زیرا اغلب بیماران تحت ونتیلاتور در بلع ترشحات و بزاق دهانی
4-    پوست اطراف دهان و بینی و گوشه های لب بیمار
5-    برای پیشگیری از گاز گرفتگی لوله توسط بیمار از لوله دهانی حلقی
6-    تغییر روزانه محل لوله تراشه در دهان برای پیشگیری از فشارو زخم بر روی گوشه-دهان 
7-    کاف لوله تراشه برای پیشگیری از ورود ترشحات دهانی به ریه و نیز عدم خروج هوا از کناره¬های لوله تراشه به خارج ریه (کاف لوله تراشه برای فیکس نمودن لوله تراشه نیست)
8-    چک میزان هوای داخل کاف لوله تراشه(فشار مناسب کاف 20 میلی متر جیوه می باشد.)
9-    استفاده از وسایل محافظ از جمله ماسک و عینک
10-    فیزیوتراپی قبل از ساکشن ترشحات
11-    هیدراته بودن بیمار و مرطوب بودن هوای تنفسی
12-    قبل و بعد از ساکشن بیمار را اکسیژن 100% بدهید.
13-    حداکثر مدت زمان ساکشن ترشحات در هر دوره 10 ثانیه است

Cricothyroidotomy
         هنگام برخورد با بیمار ترومایی که دچار صدمات سر و صورت یا راه هوایی شده است، می بایست تمام تفکر خود را متمرکز راه هوایی کنیم وتمام پیش بینی های لازم را در این مورد انجام دهیم، با وارد کردن سوزن از غشای بین غضروف تیروئید و کرایکوتیروایدوتومی صورت می گیرد. این روش نخستین وموثرترین اقدامی است که به طور موقت تا زمانی که بتوان تراکئوستومی انجام داد، راه هوایی را باز نگه می دارد. این یک روش نسبتا" سریع ظرف مدت 2 دقیقه بطور کامل گذاشته می شود. این کار را می توان حتما" با ابزارهای چون نی آشامیدنی سخت، قلم تراش و همچنین ابزارهای پزشکی با استفاده از برش غشاِی بین دو غضروف مذکور انجام داد. در تعدادی از مطالعات گزارش شده که عمل جراحی کریکوتیروئیدوتومی در شرایط مراقبت های قبل از بیمارستانی توسط پزشکان ،پرستاران وامدادگران انجام شده است.این گزارشات از بین 20 تا 100 پروسیجر می باشد. و اهمیت آن بر این مبتنی بوده که اجرای تعداد پروسیجرهای موفق بالاست وبین 82 تا 100% می باشد. تخمین زده شده که به 70% از امدادگران امریکایی اجازه داده می شود که جراحی کریکوتیروتیرویئدوتو می¬انجام دهند  

  
موارد کاربرد/ موارد عدم کاربرد/ ابزار های مورد نیاز
موارد کاربرد : 

•    لوله گذاری از طریق دهان یا بینی امکان پذیر نباشد.  
•    ترومای شدید فک و صورت. 
•    Edema  بافت گلو که سبب انسداد راه هوایی شود.(مانند : آنژیونکروتیک ادما، آنافیلاکسی، استنشاق دود) 
•    خونریزی های شدید اوروفارنکس/ نای. 
•    جسم خارجی در راه هوایی فوقانی 
•    فقدان تجهیزات برای لوله گذاری داخل نای. 
•    شکست فنی لوله گذاری. 
•    Truisms شدید/ دندان قروچه شدید. 
•    اسپاسم ماستر پس از تزریق ساکسینیل کولین
موارد عدم کاربرد : 
•    در دسترس بودن راه هوایی با روش تهاجمی کمتری . 
•    بیماران کمتر از 12سال (بدلیل ساختمان راه های هوایی ).
•    شکستگی حنجره. 
•    آسیب حاد و مزمن حنجره. 
•    قطع تراشه با جمع شدن تراشه به مدیاستن. 
•    نشانه های تشریحی پنهان شده مانند خونریزی، آمفیزم ناشی از جراحی و غیره 
ابزارهای مورد نیاز: دستکش معاینه، عینک ایمنی، ایجاد محیط و پوشش استریل، سوزن تراشه، لوله ی تراشه و ونتیلاتور با ست کامل لوله های اکسیژن
علت اساسی : هر گونه صدمه به سر و صورت 
می تواند به راه های هوایی فوقانی بیماران صدمه بزند.
در بعضی از موارد استفاده از روش هایی که خطر کمتری دارند، موثر نیست و در این موارد کریکوتیرویدوتومی سوزنی ممکن است مفید تر باشد. اما با این روش تهویه بیمار با ایجاد یک یا دو شکاف در تراشه و رساندن اکسیژن 100% امکان پذیر است (با ایجاد یک یا دو شکاف در تراشه).

 

عوارض جانبی: 

اکسیژن رسانی ناکافی منجر به هایپوکسی و مرگ می شود. پارگی ازوفاژیال، سوراخ شدگی دیواره ی خلفی تراشه و پارگی تیرویید ممکن است ناشی از محل ورود سوزن باشد. هماتوم بافتی اطراف راه های هوایی یا هماتوم پوستی و یا آمفیزم مدیاستن ممکن است راه هوایی را درگیرکند. پنوموتوراکس فشاری در این بیماران به دنبال بازدم غیر فعال رخ می دهد که ناشی از آسیب راه های هوایی، کاربرد وسایل به طور اشتباهی و عدم انجام اقدام صحیح است که بدلیل نرسیدن اکسیژن کافی به بیماری کم کم دچار هایپوکسی و هایپوکاربی می شود .
عوارض روش کار/ راههای جلوگیری از عارضه 
برش غشای Thyrohyoid  : توجه به ساختمان تشریحی، برش عمودی پوست، موقعیت غشای Cricothyroid  می تواند از این عارضه جلوگیری کند. 
خونریزی بعد از عمل/ حین جراحی: بدلیل ورود مستقیم و بیش از حد به غشای Cricothyroid  در خط وسط، برش بیش از حد عمودی پوست ، برش نیمه افقی در غشای تحتانی ایجاد تنگی تیروئید
تنگی ساب گلوت: برای جلوگیری از این عارضه دو کار زیر را باید انجام داد.
1-    استفاده از یک لوله کوچکتر
2-     عدم استفاده بیش از 72 ساعت
 دیس فاژی/ خشونت صدا : برای جلوگیری از این عارضه استفاده از یک لوله کوچک و اجتناب از صدمه به غضروف تراشه توصیه می شود .
 آسیب حنجره : برای جلوگیریی از این عارضه استفاده  از لوله کوچکتر و کشش ضعیف تر بر روی غضروف تیروئید هنگام کریکوتیروایدوتومی سوزنی توصیه می شود .
قرار گرفتن نابجا لوله در برونش: فرو رفتن بیش از حد لوله تراشه در برونش راست
آسپیراسیون ریوی: روش درمان؛  ساکشن مرتب راه هوایی فوقانی همزمان با انجام عمل جراحی کریکوتیروایدوتومی  سوزنی 
تنگی تراشه : اجتناب از باد کردن بیش از حد کاف لوله تراشه  
آسیب عصب راجعه حنجره : قرار دادن لوله در خط وسط و اجتناب از دیواره خلفی ساب گلوت 
سوراخ شدگی مری یا فیستول تراشه به مری: سوراخ کردن و یا وارد کردن بیش از حد سوزن به فضای ساب گلوتال
 فیستول وریدی چپ   Trachea-Brachiocephalic  : روش پیشگیری؛ استفاده از یک کاف کم فشار، اجتناب از شکستگی غضروف تیروئید.
روش کار:
1)    آماده سازی ونتیلاتور پرتابل و ست کامل لوله های اکسیژن رسانی 
2)    تهیه ی سر سوزن کاتتر وریدی شماره 14 یا 16 به همراه یک سرنگ 10 میلی لیتر که حاوی 3 میلی لیتر نرمال سالین است .
3)    قرار گیری بیمار در وضعیت طاق باز 
4)    ایجاد شرایط استریل برای عمل 
5)    پوست ناحیه کریکوتیرویید را لمس کنید، تراشه را با انگشت شصت و انگشتان دیگر ثابت نگه داشته تا از حرکت تراشه به اطراف در طی عمل جلوگیری شود.
6)    پوست را در خط میانی تراشه و درجهت بالای غشای غضروف کریکو تیرویید با سر سوزن سوراخ کنید.
7)    سوزن را با زاویه ی45 درجه و در زمان دم جلو برده، بطور همزمان از طریق سرنگ عمل ساکشن را انجام دهید. 
8)    سوزن را با دقت از پوست کریکوتیرویید  وارد کنید و همان طور که سوزن را به جلو می برید آسپیره کنید.
9)    آسپیره شدن هوا (دیدن حباب های هوا داخل نرمال سالین) دلالت بر ورورد به داخل تراشه دارد.
10)سر سوزن را از سرنگ جدا کرده و در زمانی که درن و ماندرن سوزن را به جلو پیش می برید، مراقب سوراخ شدن دیواره ی خلفی تراشه باشید.
11)لوله اکسیژن ونتیلاتور پرتابل را به مرکز کاتتر وصل کنید و کاتتر را به گردن بیمار محکم کنید.
12)اکسیژن رسانی کافی از طریق ونتیلاتور پرتابل و به وسیله رابط سه راه از محل کاتتر کریکوتیروایدوتومی صورت می گیرد که این عمل با انجام مانور قرار دادن انگشت شصت بر روی رابط  سه راه به مدت 1ثانیه و رها کردن آن برای 4 ثانیه انجام می شود.که در طی این عمل بیمار به طور غیر ارادی نفس می کشد.
10)    بالا امدن ریه ها را نگاه کنید و جریان اکسیژن کافی را از طریق گوشی کنترل کنید.
توجه : در این فرآیند Pao2   می تواند به مدت 30 تا 40 دقیقه به حد کفایت برسد در حالی که تنفس سریع سبب انباشته شدن Co2 می شود.
پیش آگهی:
 کریکوتیروایدوتومی  سوزنی معمولا به عنوان یک روش اورژانسی برای باز کردن راه هوایی در بیماران فوق با شرایط بحرانی است. مطالعات انجام شده در ایالات متحده نشان داد تنها در 27% از بیماران با ترومای خارج بیمارستانی که برای انها کریکوتیروایدوتومی  سوزنی انجام شد، جان سالم به در بردند و از بیمارستان ترخیص شدند . 62 درصد بیماران پذیرش شده در بخش اورژانس نیز پس از مدتی سلامت خود را باز یافتند. این مطالعات نشان داد که بکارگیری کرایکوتیروایدوتومی سوزنی می تواند اقدامی موثر برای قربانیان باشد. هر چند از میان بازماندگان برخی از آنها دچار ناتوانی های ماندگار عصبی غیر معمول شدند.
مراقبت های پرستاری معمول :
1- بعد از عمل علائم حیاتی دقیق کنترل و ثبت گردد و در صورت هر گونه تغییر به پزشک معالج اطلاع داده شود.
2- بیمار باید در وضعیت Semi Flower تا  Flower قرار گیرد تا تنفس به شکل بهتر و موثرتری انجام شود.
3- بیمار را از نظر بیقراری، تنفس مشکل، تاکیکاردی و سایر علائم و نشانه های احتمالی اختلالات تنفسی و گردش خون بررسی کنید.
4- بیمار را از نظر خونریزی از محل انسزیون بررسی کنید. خونریزی ممکن است خارجی و قابل مشاهده باشد یا بصورت داخلی بوده و منجر به آسپیراسیون خون، انسداد راههای هوایی و آتلکتازی شود. مهمترین علت خونریزی داخلی ، آسیب به شریان است و یکی از علائم آن حرکات نبض دار محل انسزیون  است که در صورت بروز خونریزی ،  احتمال تامپوناد وجود دارد، پس سریعا جراحی تراکئوستومی دارد.
5- ایجاد رطوبت کافی محیط اهمیت زیادی دارد و می توان با استفاده از دستگاه بخور، رطوبت کافی در محیط ایجاد کرد.
6- تشویق بیمار به سرفه مکرر : بیمار با هر سرفه مقدار زیادی خلط از دهان خارج خواهد کرد. به دلیل اینکه هوا بدون گرم و مرطوب شدن بطور مستقیم وارد تراشه می شود، درخت تراشه وبرنش برای جبران این حالت مقدار زیادی موکوس ترشح می کند لذا بیمار دچار حملات مکرر سرفه می شود و ممکن است از سرفه های پر سروصدا و خلط دار خود ، خود ناراحت باشد، به او اطمینان دهید که با گذشت زمان این ناراحتی ها کمتر خواهد شد.
7- سردی بیش از حد هوا یا خشک بودن هوای محیط می تواند سبب آزردگی بیمار شود.
8- هر گونه تغییر در وضعیت تنفس بیمار نیاز به اقدام فوری دارد و در صورت وجود دیسترس تنفسی – هیپوکسی- تحریک پذیری- تاکی پنه استفاده از عضلات فرعی تنفسی و کاهش شباع اکسیژنی و شک به انسداد بلافاصله راه هوایی را ساکشن کرده و در صورت هوشیاری از بیمار می خواهیم سرفه و تنفس عمیق انجام دهد و اگر با اقدامات پرستاری وضعیت بیمار بهتر نشد باید بلافاصله به پزشک اطلاع داد .
9- فیزیوتراپی تنفسی شامل ماساژ پشت، ایجاد لرزش و کوبش و سرفه، کمک به تخلیه ترشحات و انبساط بافت ریه کرده و توانایی استفاده از ماهیچه های تنفسی را افزایش می دهد و سبب پیشگیری از آتلکتازی و کاهش عفونت می شود و باید روزانه چندین بار انجام شود.
10- پرستار باید مراقب نشانه ها و علائم اولیه عفونت بعد از عمل باشد و در صورت بروز تب، تاکیکاردی، افزایش ترشح چرکی ، بوی بد ترشحات، حساسیت و قرمزی به پزشک اطلاع داد.
11- جهت پیشگیری از عفونت بهتر است هر چه سریعتر بیمار را به یک مرکز مجهز جهت حمایت های لازم تنفسی  برسانیم.
12- پوست اطراف محل عمل  باید توسط نرمال سالین از ترشحات پاک و توسط پانسمان خشک پوشانده شود. اگر دلمه روی پوست بوجود آمده باید ماده مرطوب کننده بدون روغن روی پوست مالیده و سپس دلمه را از روی پوست برداشت.
13- کاهش اضطراب  و افسردگی بیمار: پرستار باید نوعی احساس مثبت را در حین مراقبت به بیمار منتقل کند و به وی اطمینان دهد که اغلب توانایی و عملکرد خود را باز خواهد یافت.
نتیجه گیری: در شرایط اورژانسی، در صورت عدم دسترسی به امکانات لوله گذاری ویا در لوله گذاری سخت که نیاز به دسترسی سریع به راههای هوایی هست روش کریکوتیروایدوتومی سوزنی می تواند یکی از گزینه های درست باشد.