احیا قلبی ریوی پایه (CPR/AED/PAD)

احیا قلبی ریوی پایه 
 در احیا پایه ما تلاش می¬کنیم بدون استفاده از ابزارهای اضافه و فقط با استفاده از حواس و توانائی¬های فیزیکی خود در ابتدا بیماران را ارزیابی و بعد آنها را با دادن تنفس و ماساژ از نظر قلبی، ریوی و مغزی حمایت کنیم تا با زنده نگهداشتن ارگان¬های اصلی بتوانیم بیمار را به مراکز مجهز برسانیم. ارزیابی هوشیاری : در ارزیابی هوشیاری با صدا زدن و تکان دادن یا تحریک کردن بیماران هوشیاری ارزیابی می شود . چنانچه  CPR بلافاصله بعد از افتادن بیمار به علت ایست ناگهانی قلبی ریوی شروع شود شانس زنده ماندن او 2 تا 3 برابر است .طی تحقیقات درصد زنده ماندن بیماران در صورت انجام سریع و صحیح این اقدامات 50 تا 75 درصد می باشد.  یکی از کلیدی ترین مسائل مربوط به احیاء ، انجام درست و کامل اقدامات CPR  و در واقع کیفیت احیای قلبی، ریوی است. زنجیره‌ بقای قربانی با اتصال هرچه سریع‌تر 5 معیار زیر و بررسی ارزیابی و کیفیت احیای قلبی، ریوی پیشرفت می کند. 
1- تشخیص سریع ایست قلبی و درخواست کمک
2- انجام CPR زودرس با تأکید بر ماساژ قلبی سریع و بدون وقفه .
3- دفیبریلیشن سریع
4- احیای پیشرفته مؤثر
5- مراقبت یکپارچه و دقیق فاز پس ازCPR 

آیا می‌دانید چرا Defibrillation که در پروتکل (AHA  )2005 در ACLS مطرح می‌شد در پروتکل احیای( AHA) 2010در BLS آمده است؟
 به دلیل اهمیت انجام هرچه سریع‌تر دفیبریلیشن، زیرا از یک سوی بالاتر از 90 درصد ایست‌های قلبی بزرگسالان به دلیل VF و PVT است و از سویی دیگر، اگر بلافاصله پس از فیبریلیشن بطنی (VF)، دفیبریلیشن (دادن شوک) انجام شود حدود 90 درصد موفقیت دارد و به ازای هر یک دقیقه تأخیر،10 در صد  از میزان موفقیت آن کاسته می‌شود.

دفیبریلاتور  AED  و نحوه استفاده از آن در CPR
شوک الکتریکی عبارتست از عبور دادن جریان مستقیم برق از سلولهای میوکارد که باعث می شود تمام سلولهای میوکارد به طور همزمان دپولاریزه شده و در نتیجه نقاط نابجا سرکوب گردیده و با تقویت پیس-میکرهای قلب اجازه میدهد گره سینوسی دهلیزی عملکرد خود را به عنوان اصلیترین پیسمیکر از سر گیرد و یک تحریک سازمان یافته را برای انقباض هماهنگ عضلانی فراهم آورد. عوامل موثر بر میزان موفقیت بر درمان با شوک دفیبریلاتور به موارد زیر بستگی دارد میزان مقاومت قفسه سینه در برابر جریان برق و نیز برای افزایش میزان موفقیت باید هیپوکسی و اسیدوز را تصحیح نمود. پدالها دو صفحه فلزی هستند که آنها را برای عبور جریان الکتریکی از دستگاه به قلب روی پوست قرار می دهند. جهت انتخاب مقادیر صحیح انرژی باید به نوع ریتم توجه کرد، معمولا" در دفیبریلاسیون بطنی از شوک 200 ژول بیفازیک یا 360 ژول منوفازیک استفاده میگردد. در مسمومیت با دیژیتالها از انرژی کمتری استفاده میشود.
محل قرار گیری پدالهای دفیبریلاتور و AED 

 هرچند تاکنون سه محل برای آن گزارش شده است، اما بهترین آنها، که محل استاندارد پدل‌هاست از این قرار است، پدل راست در کناره راست جناق و زیر استخوان کلاویکل و پدل چپ در فضای بین‌دنده‌ای پنجم در خط میدکلاویکولار (وسط کلاویکل) که تقریباً از روی نیپل پستان رد می‌شود.(دقت کنید در دستگاه‌های دفیبریلاتور آن پدلی که باید روی قلب قرار گیرد یعنی در فضای بین دنده‌ای پنجم روی آن کلمه Apex نوشته شده است. به تازگی برای گروه غیرپزشک یعنی همکاران محترم اورژانس، در کیف‌های احیای قلبی، ریوی دستگاه دفیبریلاتور خودکار AED وجود دارد که توانایی‌های جالبی دارد. پس از چسباندن، پدلهای آن روی قفسه سینه بیمار، ریتم را ارزیابی می‌کند و شوک الکتریکی می‌دهد. در نتیجه سبب تبدیل شدن ریتم کشنده فیبریلاسیون بطنی و تاکیکاردی بطنی بدون نبض به ریتم معمولی تبدیل  می شود . دقت نمایید که هنگام شوک دادن به نکات زیر توجه کنید: 


1-    میزان فشار وارده به پدالها حدود 10-12 کیلوگرم باشد.
2-    برگههای پماد نیتروگلیسیرین را از پوست جدا کنید زیرا باعث سوختگی پوست میشود.
3-    هنگام شوک دادن اکسیژن را قطع کنید زیرا می¬تواند¬ باعث انفجار شود.
4-    دستها در زمان شوک دادن خیس نباشد و با صفحه فلزی پدال در تماس نباشد زیرا باعث انتقال جریان برق به فرد می گردد.
5-    هنگام تخلیه انرژی با بیمار و تخت او تماس نداشته باشید.
6-    شروع شوک دادن را با صدای بلند اعلام کنید تا اعضاء تیم درمان از بیمار فاصله بگیرند.
7-    در صورت لزوم دستگاه مانیتور را برای پیشگیری از آسیب دستگاه از بیمار جدا کنید.
8-    به بیمار در حال لرز (حرکت) و بیماری که راه هوایی بسته دارد شوک ندهید.
9-    پدال بزرگسالان را برای کودکان می توان به کار برد ولی برعکس آن نمی شود .

ب - انرژی دفیبریلاتور
•    مونوفازیک J360 
•    بای‌فازیک نامشخص J  200
•    بای‌فازیک J Rectilinear  120
•    بای‌فازیک J Truncated Exponential 200 - 150
•    دوز‌های بعدی نیز همانند دوز اول است، گاهی می‌توان دوز بیشتری انتخاب کرد.

     بدون آنکه نبض بیمار را پس از دادن شوک کنترل کنید. بلافاصله پس ازدادن شوک، ماساژ قلبی را ادامه دهید. قطع ماساژ، کیفیت CPR را بسیار کاهش می‌دهد. معمولاً پس از شوک، حدود یکی دو دقیقه طول می‌کشد تا قلب به ریتم سینوسی برگردد و زمان بیشتری می‌کشد تا گردش خون مؤثری ایجاد شود و ماساژ قلبی، این شکاف را پُر می‌کند و از ایست قلب جلوگیری می‌کند. دو دقیقه (5 چرخه 30به 2ماساژ قلبی و تهویه بدهید) حالا نبض کاروتید را کنترل کنید. اگر نبض نداشت و باز ریتم قلب در مونیتورینگ PVT/VF بود ،همزمان با ماساژ و تهویه اقدام دارویی انجام میدهیم. هر دو دقیقه به دو دقیقه علاوه بر چک نبض بیمار و ماساژقلبی بدون¬وقفه با تهویه، شوک و داروهای آنتیآریتمی را میدهیم تا بیمار به شرایط قبل از احیا برگردد.

ج- انواع روشهاي شوك دادن:
در روش اصلی شوك دادن شامل:
١. دفیبریله کردن یا استفاده از D/C Shock (Continues Defibrillation) یا شوك غیرهمزمان (Asynchronized) که همه اصطلاحات فوق نشاندهنده یک روش میباشند.
٢. کاردیوورژن یا شوك همزمان (Cardio Version) یا شوك سینکرونیزه. (Synchronized)
دفیبریله کردن D/C Shock (Continues Defibrillation) 

در صورتیکه بیمار در ریتم قلب داراي امواج مشخصQRS,T نباشد و برون ده قلبی به دلیل دیسریتمی ایجاد شده به حدي کم شده که هوشیاري بیمار از بین رفته است، مثل فیبریلاسیون بطنی، فلوتر بطنی یا تاکیکاردي بطنی بدون نبض از این نوع شوك استفاده میگردد. در این روش دستگاه بدون توجه به ریتم بیمار و در هر زمانی به محض فشار روي دکمه تخلیه انرژي خود را تخلیه می نماید(شوك کور). معمولا در این وضعیت تنها از 200ژول شروع می شود، دکمه شارژ را فشار دهید تا دستگاه میزان انرژي لازم را ذخیره نماید.

ریتم های قلبی 
    شناخت ریتم های طبیعی قلب بر روی مانیتور 
یک روش مراقبتی استاندارد جهت بیماران در معرض خطر ابتلا به آریتمی¬های قلبی می¬باشد و به دو صورت مانیتورینگ صورت می¬گیرید هدف از مانیتورینگ ریتم¬های قلبی تعیین تعداد ضربان قلب، تعیین ریتم قلب و بررسی اختلالات ریتم قلبی است. اختلالات سرعت ضربان قلب و ریتم قلب هستند که به دلیل اختلالات سیستم هدایتی ایجاد می شوند. و ممکن است منجر به تغییرات همودینامیک گردند. علل آریتمی های قلبی معمولا" یک یا مجموعه¬ای از اختلالات در سیستم مولد ریتم هدایت قلب است. تظاهرات بالینی در اختلالات ریتم شامل تپش قلب، درد آنژینی، از حال رفتن، تنفس سطحی، تورم انتهاها است. یافته¬های فیزیکی ممکن است اختلالات شدید و نامنظم ریتم قلبی را به دنبال داشته باشد. در حالت طبیعی قلب انسان با تعداد ضربان در حد طبیعی و ریتم همگون و یکنواخت نشان دهنده عملکرد صحیح فعالیت سیستم هدایتی قلبی می باشد.
     آریتمی عبارت است از ریتم غیر طبیعی قلب است. این حالت ممکن است تنها به شکل یک مکث موقت بوده و آنقدر کوتاه باشد که تعداد ضربان کلی قلب را تحت تاثیر قرار ندهد یا در عوض ممکن است سبب شود که ضربان قلب بسیار سریع یا بسیار آهسته باشد. برخی آریتمی¬ها سبب بروز هیچگونه علامتی نمی¬شوند. سایر آریتمی¬ها ممکن است سبب بروز علایمی همچون سبکی سر یا سرگیجه شوند .دو نوع اصلی آریتمی وجود دارد : برادیکاردی زمانی رخ می دهد که ضربان قلب بسیار آهسته است (کمتر از 60 ضربان در دقیقه)‌. تاکیکاردی هم زمانی ایجاد می شود که ضربان قلب بسیار سریع است(بیش از 100 ضربه در دقیقه)


    شناخت ریتم های غیر طبیعی PVT, VF و الگوریتم درمانی آن 
     آریتمیهای که بیشتر باعث وخیم شدن شرایط بیمار می شوند، آنهایی هستند که ضربان قلب را تند می-کنند. ترس آورترین و خطرناکترین نوع تاکی آریتمی، تاکی آریتمی بطنی بدون نبض(PVT )می باشد. اگر بیش از 30 ثانیه طول بکشد سبب اختلالات همودینامیک می شود. این آریتمی غالبا" بر وجود اختلال شدید در تمامیت مکانیکی و الکتریکی قلب دلالت می کند. ظهور PVT یک علامت مهم و نگران کننده است و نیاز به شناسایی و درمان سریع دارد. در PVT تاکیکاردی با کمپلکس QRS پهن ، ریتم منظم و ضربان بالای Bpm  100 می باشد. شروع آن ناگهانی و عوارض همودینامیکی آن از بدون نشانه تا از بین رفتن کامل نبض و ایست قلبی متغیر است. در صورت وجود شواهد دال بر اختلالات همودینامیکی، فورا" از شوک دفیبریلاسیون استفاده می گردد.
     فیبریلاسیون بطنی (VF) ریتم سریع و بدون نظم و قاعده بطنی است که با صدور ایمپالس های الکتریکی از کانون های مختلف موجود در بطن ها به وجود می آید. این وضعیت باعث لرزش های عضلانی غیر موثر در قلب و کاهش سریع برون ده قلبی شده و در صورت عدم درمان مرگ حادث می شود. علل ایجاد کننده آن ایسکمی عضله قلب، هیپوترمی، اختلالات اسید و باز، هیپوکسی، تماس با الکتریسیته ولتاژ بالا، عدم تعادل الکترولیتی و مسمومیت با کینیدین و پروکایین¬آمید و دیژیتال ها می باشد. تعداد ضربان قلب بیش از 300 بار در دقیقه و بسیار با بی نظمی و بدون الگوی مشخصی می باشد. در این دیس ریتمی بیمار دچار اختلالات همودینامیکی شده و ضربان قلبی قابل سمع و تنفس و هوشیاری بیمار کاهش می یابد. فورا بیمار باید دفیبریله شود و عملیات احیای قلبی، ریوی شروع گردد. 


     در یک CPR با کیفیت بالا، باید ماساژ قلبی با کیفیت بالا وجود داشته باشد، تا بتواند خون‌رسانی به اندام‌های حیاتی و بازگشت گردش خون خودبه‌خودی (( (ROSC) را ایجاد کند. در بیشتر قربانیان ایست ناگهانی قلبی، زمینه VF وجود داشته است، به همین دلیل این بیماران از ماساژ قلبی سود بیشتری می‌برند تا تهویه ریوی، از تأخیری که سبب، بدترشدن پیامد ایست قلبی ‌شود، جلوگیری می‌کند. بنابراین آموزش CPR به این‌گونه طراحی شده است که مهارت تیم کُد بیشتر در ماساژ قلبی مؤثر باشد تا برقراری پوزیشن مناسب و بازکردن راه هوایی، از سویی در کودکان و شیرخواران آسفیکسی دلیل شایع‌تری برای ایست قلبی نسبت به VF است، بنابراین هر چقدر سن قربانی پایین‌تر باشد اهمیت تهویه بیشتر می‌شود. بنابراین، اینکه در کودکان CPR را به صورت ABC انجام دهیم یا CAB هنوز نامشخص است زیرا صاحب‌نظران می‌گویند که شاید با دادن 30 ماساژ قلبی اولیه حدود 18 ثانیه در برقراری تهویه، تأخیر ایجاد شود، اما برای ایجاد یک قانون واحد و یک استاندارد که بتواند به راحتی آموزش داده شود و یادگیری آن نیز ساده‌تر باشد در تمام گروه‌های سنی شیرخواران، کودکان و بزرگسالان پروتکل 2010AHA، BLS را به صورت CAB توضیح می‌دهد. در مورد دستگاه AED، ریتم بیمار تحلیل می‌شود درصورت قابل شوک بودن (یعنی بیمار ریتم PVT/VF دارد) دستگاه J 200 شوک بای فازیک یا J 360 شوک مونوفازیک می‌دهد. اگر دستگاه AED ندارید و پدهای دفیبریلاتور را متصل نموده‌اید، ریتم بیمار را تحلیل کنید، اگر VF یا PVT است، به سرعت J 360 شوک مونوفازیک و یا J 200 شوک بای‌فازیک بدهید]125]. بلافاصله پس از دادن یک شوک چرخه 2 دقیقه‌ای ماساژ و تنفس با نسبت 30 به 2 را تکرار کنید. اگر ریتم بیمار قابل شوک دادن نبود یعنی VFیا PVT نیست، تنها چرخه CPR را ادامه دهید. تا زمانی که وسایل و افرادی برای احیای قلبی، ریوی پیشرفته ALS آماده شوند. اهمیت انجام هر چه سریعتر دفیبریلیشن، بالا بودن90 %دلیل ایست های قلبی بزرگسالان به PVT/VF  است و از سوی دیگر، اگر بلافاصله پس از فیبریلاسیون بطنی (VF)؛ از دفیبریلیشن استفاده گردد حدود 90 در صد شانس موفقیت وجود دارد و به ازای هر یک دقیقه تاخیر 10 در صد از میزان موفقیتآن کاسته می شود. 


     در همان حال که مشغول ماساژ قلبی و تهویه (ماساژ Min /100تهویه Min /10-8 از طریق لوله تراشه) هستید. به ازای هر دو دقیقه نبض بیمار را کنترل می‌کنید، اگر بیمار نبض ندارد و ریتم بیمار VF یا PVT دارد    ( PVT یعنی VT که نبض ندارد). 


1- اگر فیبریلاتور در دسترس است به سرعت به بیمار شوک بدهید.
2- در بزرگسالان اگر دستگاه دفیبریلاتور شما مونوفازیک است، تنها یک شوک J360 بدهید و اگر بایفازیک استJ200 شوک بدهید. به نوع دستگاه نگاه کنید، دستگاه دفیبریلاتور شما سه حالت دارد (البته باید گروه کُد پیش از CPR، دستگاه شوک را دیده و آن را خوب بشناسند (در مورد دفیبریلاتورهای اتوماتیک نیز که به طور ثابت مونوفازیک J 360 و بای‌فازیک J 200 شوک می‌دهد.
3- بدون آنکه نبض و ریتم بیمار را پس از دادن شوک کنترل کنید( بلافاصله پس ازدادن شوک) ماساژ قلبی را ادامه دهید. قطع ماساژ، کیفیت CPR را بسیار کاهش می‌دهد. معمولاً پس از شوک، حدود یکی دو دقیقه طول می‌کشد تا قلب به ریتم سینوسی برگردد و زمان بیشتری می‌کشد تا گردش خون مؤثری ایجاد شود و ماساژ قلبی، این شکاف را پُر می‌کند و از ایست قلب جلوگیری می‌کند. دو دقیقه (5 چرخه ماساژ قلبی بدهید)، حالا نبض کاروتید را کنترل کنید. اگر نبض نداشت و باز ریتم قلب در مونیتورینگ ECG، PVT/VF بود ،اقدام شماره4را انجام می¬دهیم.
4- اپی‌نفرین تزریق می‌کنیم در مراحل CPR  دوز استاندارد اپی نفرین Mg 1درهر 5-3 دقیقه تکرار شود.
5- پس از دو دقیقه، اگر نبض نبود و هنوز VF و PVT یک تک شوک J360 مونوفازیک یا J 200 بای‌فازیک و سریعاً CPR را ادامه می دهیم.
6- پس از 2 دقیقه اگر نبض نداشت، داروی ضد آریتمی شروع می‌شود. آمیودارون Mg 300 به صورت بولوس تزریق می‌شود.
7- اگر پس از 2 دقیقه هنوز بدون نبض بود و در مانیتور هنوز VF و PVT وجود داشت. یک تک شوک J 200 بای‌فازیک می‌دهیم و به سرعت CPR را ادامه می‌دهیم.
8- اگر پس از 2 دقیقه دوباره نبض برنگشت و در مانیتور هنوز VF و PVT وجود داشت دوز دوم آنتی¬آریتمی آمیودارون Mg 150 وریدی تزریق می‌شود.
9- اگر آمیودارون در دسترس نبود و یا در ترالی کد نداشتیم از داروی جایگزین لیدوکایین استفاده می کنیم. اگر در مانیتورینگ بیمار ریتم VF و PVT داشتیم، لیدوکایین Mg/Kg 5/1 – 1 وریدی و حدود 10-5 دقیقه بعد در صورت نیاز دوباره Mg/Kg 5/0 تا حداکثر دوز Mg/Kg 3 از داخل ورید تزریق می‌شود.
10- اگردر این زمان نبض بیمار برنگشته بود و روند احیای قلبی، ریوی پایه ادامه داشت و در مانیتورینگ بیمار VF یا PVT بود. باید دلایل قابل درمان H 6 وT  6 را بررسی و علل را درمان ‌نمود. در اقدامات احیای قلبی با کیفیت بالا این اقدامات باید در طی کل مراحل احیا رعایت شود، در واقع کیفیت عملکرد صحیح احیای قلبی، ریوی یکی از اصول ارتقاء CPR بعد از سال 2015 می باشد.

اقدامات احیای قلبی، ریوی پایه 
ارزیابی مدیریت صحنه 

 مديريت سوانح حركتي سيستماتيك، برنامه ريزي شده و هماهنگ جهت كاهش اثرات سوانح و آسيب ها و همچنين افزايش ايمني براي مصدومان و متصديان سوانح مي باشد، در زمان بروز حادثه بر حسب ابعاد آن ارگان های مختلفی در صحنه حاضر مي¬شوند، سازماندهي فعاليت هاي اين ارگانها به صورت همزمان در يك مكان مشترك، با نهایت دقت و حداكثر سرعت نيازمند يك ساز وكار مد يريتي خاص مي باشد. فقدان اين نوع مديريت در وضعيت كنوني با از دست رفتن زمان مفید برای ارئه خدمات اورژانسی به قربانیان می باشد. نقش فرماندهي مشترك در افزايش بهره وري و سازماندهي صحنه حادثه در اين بخش كاملا واضح است. اگر شما در موقعیت و صحنه اورژانس هستید، به سرعت صحنه را بررسی کنید. این بررسی باید فقط در مدت چند ثانیه(90 - 60ثانیه) طول بکشد. این کار شامل سه مورد زیراست.
•        اتفاقاتی که می تواند برای شما، مصدوم یا افراد عابر خطرناک باشد.
•        علت (مکانیسم) صدمه یا بیماری
•        تعداد مصدومین

     به محض اینکه به صحنه اورژانس نزدیک شدید ابتدا به سرعت نواحی خطر را برای خودتان و مصدوم بررسی کنید. اگر شما مصدوم شوید به هیچ کس نمی توانید کمک کنید. همیشه از خودتان بپرسید آیا صحنه حادثه برای وارد شدن امن است. دومین مورد، تلاش در تعیین علت صدمه یا بیماری است. مطمئن باشید که یافته¬های اولیه شما به کارکنان مرکز فوریتهای پزشکی، در تشخیص و وسعت حادثه، به آنها کمک زیادی خواهد کرد. سرانجام تعیین کنید چند نفر دچار حادثه شده اند. آسیب دیدگان ممکن است بیش از یک نفر باشند، بنابراین محیط اطراف صحنه حادثه را بررسی کنید و برای پیدا کردن مصدومین دیگر جستجو کنید.

بررسی های اولیه بر روی مصدوم
 مهمترین علت مرگ در امریکای شمالی، حمله های قلبی است که موجب توقف قلب (ایست قلبی) می شوند. علاوه بر این غرق شدگی ها، خفگی ها، برق گرفتگیها و مسمومیت¬های دارویی از عوامل دیگر ایست قلبی می-باشد. به وسیله CPR فوری مصدومان و دفیبریلاسیون خارجی اتوماتیک سریع(AED ) و انجام مراقبت پیشرفته سریع متخصصان EMS آموزش دیده، می توان مانع بسیاری از مرگ و میرها شد.
از مهمترین مهارت های کمک های اولیه، بررسی وضعیت مصدوم می باشد.این اقدام مستلزم دانستن مراحل بررسی و مهارتهای تصمیم گیری است. زمانی که با یک مصدوم رو به رو می شوید، اول صحنه حادثه، علت صدمه های وارد شده به مصدوم یا ماهیت آسیب دیدگی و تعداد مصدمان است. بدون بررسی صحنه حادثه، احتمال بروز یک وضعیت خطرناک که باعث ایجاد آسیب های بیشتری به مصدوم یا شما و حتی دیگران می شود، وجود دارد. پس از بررسی صحنه، بررسی اولیه مصدوم را انجام دهید. امدادگران در طی مراحل مقدماتی بررسی مصدوم، وضعیت بیمار را تشخیص داده و شرایطی را که می تواند جان مصدوم را به خطر اندازد، اصلاح می کند. این شرایط شامل احیای راه های هوایی، تنفس و گردش خون می باشد در ارزیابی صحنه ایمنی با استفاده از تجهیزات حفاظت شخصی امدادگران باید خود را در برابر هر گونه حادثه ای ایمن کنند. استفاده از دستکش معاینه یا یکبار مصرف( برای مراقبت از خود، اطمینان حاصل کنید که دستکش پاره نشده یا آسیب ندیده باشد. توجه داشته باشید که شما باید حلقه یا جواهرات دیگر را ازدست خارج کرده باشید)، محافظ صورت (برای جلوگیری از انتشار ترشحات در حین ونتیلاسیون از محافظ صورت استفاده شود).، بکار گیری ماسک نجات(برای پیشگیری از تماس مستقیم در تنفس دهان به دهان بهتر است که از یک ماسک نجات استفاده گردد).
o  
 مقایسه  CAB یا ABCD (پروتکل 2015  با 2010 )
     تا چندی قبل یعنی پیش از انتشار راهنمای احیای AHA2010، اساس CPR بر پایه حروف ABCD بود یعنی ابتدا بازکردن راه هوایی Air Way، سپس دادن تنفس Breathing و پس از آن برقراری گردش خون Circulation و در پایان تشخیص افتراقی و تجویز دارو Differential Diagnosis و Drugs انجام می‌شد اما حدود 5 سال است که مطالعات بسیار گسترده‌ای روی انجام BLS  در بیماران دچار ایست ناگهانی قلبی، ریوی انجام شده است و نتایج قابل توجه¬ی از ماساژ قلبی بدون¬وقفه به دست آمده است. هم‌اکنون مهم‌ترین کار و کارآمدترین اقدام در CPR، هر سه گروه شیرخواران، کودکان و بزرگسالان ماساژ قلبی بدون-وقفه است. از این روی در پروتکل جدید  AHA، احیای قلبی ریوی با کیفیت بالا، نخستین اقدام در برخورد با فرد بیهوش و پس از درخواست کمک، ماساژ قلبی بدون وقفه و سپس بازکردن راه هوایی و دادن تنفس است.  به یاد داشته باشید که در CPR نوزادان هیچ اقدامی مهم‌تر از تهویه مؤثر ریه‌ها نیست و در CPR شیرخواران، کودکان و بزرگسالان، هیچ اقدامی مهم‌تر از ماساژ قلبی بدون وقفه نیست.
 بنابراین آموزش CPR به این‌گونه طراحی شده است که مهارت تیم احیا، بیشتر در ماساژ قلبی مؤثر و بدون وقفه با کیفیت بالا می باشد تا برقراری پوزیشن مناسب و بازکردن راه هوایی، از سویی در کودکان و شیرخواران آسفیکسی دلیل شایع‌تری برای ایست قلبی نسبت به VF است، بنابراین هر چقدر سن قربانی پایین‌تر باشد اهمیت تهویه بیشتر می‌شود. بنابراین، اینکه در کودکان CPR را به صورت ABC انجام دهیم یا CAB هنوز نامشخص است زیرا صاحب‌نظران می‌گویند که شاید با دادن 30 ماساژ قلبی اولیه حدود 18 ثانیه در برقراری تهویه، تأخیر ایجاد شود، اما برای ایجاد یک قانون واحد و یک استاندارد که بتواند به راحتی آموزش داده شود و یادگیری آن نیز ساده‌تر باشد در تمام گروه‌های سنی شیرخواران، کودکان و بزرگسالان پروتوکل جدید 2015 AHA، BLS را به صورت CAB توضیح می‌دهد.
o  
 اقدامات اولیه  یک احیای قلبی، ریوی پایه 
     در یک CPR با کیفیت بالا، باید ماساژ قلبی با کیفیت بالا وجود داشته باشد، تا بتواند خون‌رسانی به اندام‌های حیاتی و بازگشت گردش خون خود به‌ خودی Return Of Spontaneous Circulation (ROSC) را ایجاد کند. در بیشتر قربانیان ایست ناگهانی قلبی، زمینه VF وجود داشته است، به همین دلیل این بیماران از ماساژ قلبی سود بیشتری می‌برند تا تهویه ریوی، از تأخیری که سبب، بدترشدن پیامد ایست قلبی می‌شود جلوگیری می‌کند. در این روش در رده شیر خواران، کودکان، بزرگسالان نسبت ماساژ قلبی به تهویه در احیای تک نفره و چند نفره 30 به 2 است و فقط در احیای چند نفره شیرخواران و نوزادان نسبت ماساز قلبی به تنفس 15 به 2 می باشد. عمق ماساژ در تمام گروه های سنی شیر خواران و کودکان 3/1 تا 3/2 عمق قدامی-خلفی قفسه سینه و در بزرگسالان 3/1 تا 2/1 عمق قدامی – خلفی قفسه سینه می باشد. مدت زمان تنفس برای هر تنفس یک ثانیه و سرعت ماساژ قلبی 120- 100بار در دقیقه می باشد و وضعیت قرارگرفتن دستها در روی قفسه سینه هرچه از بزرگسالی به سمت نوزادی پیش می رویم با توجه به کوچکی و تناسب اندام محدودتر می شود به این معنا که در نوزادان و شیرخواران 2 یا 3 انگشت در 3/1 تحتانی استرنوم، در سنین کودکی تا 8 سالگی با پاشنه یک دست و در 3/1تحتانی جناغ و در بزرگسالی پاشنه یک دست روی دست دیگر و در محل اتصال 3/1 تحتانی جناغ می باشد. 


با انجام درست و به هنگام CPR می‌توانید، بسیاری از ایست‌های قلبی، ریوی غیرمنتظره را درمان کنید و از مرگ بیمار جلوگیری کرده، قربانی را به بستر زندگی برگردانید. موفقیت در CPR در گروی آشنایی گروه کد یا افراد احیاکننده با موارد زیر است:
•    آشنایی با BLS و ACLS (بزرگسالان ـ کودکان ـ نوزادان)
•    
آشنائی با روش‌ها و راه‌های تجویز داروها ـ مایعات و زمان استفاده از آنها و دوز آنها.
•    بتوانید با افراد دیگر رابطه کاری و کلامی مناسب داشته باشید و به سرعت با هم، همکاری کنید.(حرف همدیگر را خوب بفهمید)
•    
اهمیت زمان را بدانید.( چهار اصل کمک‌رسانی زودهنگام ـ BLS زودهنگام ـ ACLS زودهنگام و دفیبریلیشن زودهنگام را به کار ببرید.)
•    بیشتر CPR خود را، روی بیمار متمرکز کنید و زیاد به مانیتور وابسته نشوید در واقع بیمار را درمان کنید نه مانیتور را.
•  
 یادتان باشد در هر نوع ایست قلبی، بازکردن راه هوایی ـ اکسیژنیشن ـ ماساژ قلبی ـ دفیبریلیشن زودهنگام ـ بی‌کربنات در هایپرکالمی شناخته شده و آتروپین در برادی‌کاردی جزء کلاس اول اقدامات CPR بر اساس طبقه بندی FDA است و حتماً باید به کار ببرید. شوک تنها در PVT/VF کاربرد دارد. به هیچ عنوان در آسیستول به بیمار شوک ندهید در BLS تمام تلاش خود را روی کیفیت ماساژ قلبی و برگشت قفسه سینه به سمت بالا پس از هر فشار متمرکز کنید و کیفیت کار خود را از همان ابتدا با نگاه بررسی کنید. 


 توقف در BLS ایجاد نکنید. قانون جهانی 30 به 2 را برای بزرگسالان و در کودکان و شیرخواران 30 به 2 یک نفره و 15 به 2 دو نفره را به کار ببندید. در ACLS وقتی لوله تراشه گذاشته‌اید، دیگر نباید برای تهویه، ماساژ قلبی قطع شود و نیازی به هماهنگی ماساژ دهنده و تهویه کننده نیست(در حین ماساژ تهویه کنید). در BLS اگر با مانور Chin Lift  & Head Tilt، نتوانستید راه هوایی را خوب باز کنید. مانور Jaw Trust (بالاکشیدن آرواره‌) به کار ببندید. در ACLS تعداد تنفس در بزرگسالان Min 10 – 8 و در شیرخواران و کودکان Min20-12 است. بلافاصله پس از دادن شوک (PVT/VF)، بدون کنترل نبض و ریتم، سریعاً تا 5 چرخه ماساژ قلبی را ادامه دهید. سپس نبض را کنترل کنید. 

شش گام اصلی در برخورد با فرد بیهوش برای احیای اولیه 
1-    او را با صدا و لمس تحریک کنید، اگر پاسخ نداد.
2-    کمک بخواهید (با فریاد ـ تلفنی یا هر وسیله دیگر)
3-    فرد را در وضعیت خوابیده به پشت قرار دهید و از ثبات گردن وی مطمئن شوید.
4-    وجود نبض را بررسی کنید. (در بزرگسالان کاروتید ـ در اطفال و شیرخواران براکیال ـ فمورال)
5-    CPR را آغاز کنید.
6-    پس از 30 ماساژ دو تنفس بدهید. تمام کارهای ACLS مثل دادن شوک، تزریق داروها و مایعات باید هم‌زمان با BLS یعنی ماساژ قلبی و تهویه باشد. کودکان و شیرخواران نیازمند دفیبریلیشن باید اولین دوز آن را J/Kg 2 (تک‌فازی یا بای‌فازیک) دریافت کنند و دوزهای بعدی را J/Kg 4 دریافت کنند. همان‌طور که می‌دانید زمان انجام BLS و دفیبریلیشن اهمیت دارد. زیرا اگر در همان ابتدا دفیبریلیشن انجام شود 90% بهبودی می‌دهد و به ازای هر یک دقیقه تأخیر10 % از موفقیت آن کاسته می‌شود
 نکته بسیار مهم:  زدن دارو مثل اپی‌نفرین در PVT/VF و یا داروهای دیگر ضد آریتمی باید هم‌زمان با انجام CPR و شوک باشد.و نباید دادن شوک را به خاطر تزریق دارو به تاخیر انداخت. اگر بیماری با دادن شوک، گردش خون خودبه‌خودی پیدا کند، ماساژ آن را بدتر نمی‌کند و هیچ ضرری ندارد. تجربه کاربرد وازوپرسین در اطفال به مطالعات بسیار کمی محدود می‌شود و  بعد از سال 2015 دیگر کاربردی ندارد. هنوز استفاده اپی‌نفرین با دوز Mg/Kg 01/0 هر سه دقیقه بدون دوزهای افزاینده، بهترین راه درمان است.

روش صحیح ماساژ قلبی 
 برای ارزیابی سیستم گردش خون بیمار در بزرگسالان نبض کاروتید را بررسی می کنیم در تمام افراد زیر یکسال نبض براکیال (بازویی)و فمورال (رانی) را لمس کنید،حداکثر 10 ثانیه شریانهای بیمار را برای وجود یا عدم وجود نبض لمس کنید. در صورت عدم وجود نبض در شریانهای فوق ماساژ قلبی را به سرعت و بدون وقفه شروع می کنیم. 
1-    وقتی با یک شخص بیهوش برخورد می کنید در کمترین زمان محیط و وضعیت مصدوم را کنترل کنید، آیا به تحریک صوتی یا لمسی (صدازدن و تکان‌دادن شانه‌های وی) پاسخی دارد یا نه در صورت بی‌پاسخی یا نداشتن تنفس و یا تنفس به صورت چانه‌اندازی Gasping، اقدام دوم را انجام دهید. در شیرخواران با صدای بلند و ضربات آهسته (تکان دادن شانه و زدن سیلی به کف پا) پاسخ او را بررسی کنید. اگر پاسخی وجود نداشت، شیرخوار را در وضعیت طاقباز قرار دهید.
2-    کمک بخواهید و شخصی را برای آوردن دستگاه AED و آماده‌‌کردن دفیبریلاتور روانه کنید. 
3-    کنترل راه هوایی یعنی سه مانور Look، Listen و Feel از الگوریتم BLS حذف شده است.(پروتکل سال 2005) و فقط بالا رفتن قفسه سینه بیمار در حین تنفس ملاک اصلی است.
4-    در بزرگسالان نبض کاروتید بیمار را لمس کنید، در تمام افراد زیر یک سال نبض براکیال (بازویی) و فمورال (رانی) را لمس کنید، حداکثر 10 ثانیه شریان‌های بیمار را برای وجود یا عدم وجود نبض لمس کنید. در صورتی که بیمار نبض داشته باشد ولی ضعیف و تنفس نداشته باشد در اینجا تنفس دهان به دهان در بزرگسالان و تنفس دهان به دهان و بینی در نوزادان و شیرخواران را شروع می کنیم.تعداد تنفس در بزرگسالان 10-12 باردردقیقه که به ازای هر یک نفس5 ثانیه مکث می کنیم. هر دو دقیقه به دو دقیقه نبض کاروتید و تنفس را توامان با هم چک می کنیم. در صورت داشتن نبض و نبود تنفس ادامه روند را می دهیم. 
5-    در بزرگسالان در صورت عدم وجود نبض از همان ابتدا (یا در یکی از فواصل 2 دقیقه‌ای کنترل نبض) بلافاصله 30 ماساژ قلبی را شروع کنید و پس از 30 ماساژ، 2 تنفس دهانی بدهید ( سرعت ماساژ 100بار در دقیقه و مدت تنفس دهانی برای هر تنفس 1 ثانیه، فاصله بین 2 تنفس 1 ثانیه در مجموع 3ثانیه بابت 2 تنفس ). در بزرگسالان برای تنفس دهانی، بینی بیمار را با یک دست گرفته و تنفس را دهان به دهان بدهید. پس از 5 چرخه ماساژ قلبی 30تایی و تنفس 2تایی (150 ماساژ + 10 تنفس) که دو دقیقه به طول می‌انجامد، دوباره نبض کاروتید را کنترل کنید. در شیرخواران در صورت عدم وجود نبض، در شریان‌های براکیال و رانی، به سرعت ماساژ قلبی را شروع کنید، (یک نفره 30 ماساژ و 2 تنفس و دو نفره 15 ماساژ و 2 تنفس) که در مدت 2 دقیقه (یک نفره 150 ماساژ و 10 تنفس و دو نفره 150 ماساژ و 20 تنفس) باید 5 چرخه ماساژ قلبی 30 به 2 یک نفره و 10 چرخه ماساژ قلبی 15 به 2 دو نفره انجام شود. 


6-    در فواصل 2 دقیقه‌ای که نبض کاروتید را کنترل می‌کنید یا بیمار نبض ندارد که چرخه 5تایی بعدی ماساژ و تنفس را ادامه می دهید و یا نبض دارد که فقط هر 5-6 ثانیه یک بار تنفس را تا 2 دقیقه ادامه می دهید. در شیرخواران هر 2 دقیقه یک بار نبض شریان‌های براکیال و رانی را کنترل کنید، اگر بیمار هنوز نبض ندارد 2 دقیقه دیگر 5 چرخه ماساژ به تنفس (30 به 2 ) یک نفره و 10 چرخه ماساژ به تنفس 15 به 2 در صورت 2 نفره بودن را تکرار کنید.
7-    بلافاصله، پس از رسیدن دستگاه AED یا PAD دفیبریلاتور( دستگاه PAD همان دفیبریلاتور AED است ولی مانیتورینگ ریتم را ندارد و در حافظه سیستم ریتمهای قابل شوک تعریف شده میباشد.الکترودهای پوستی آن را به بیمار متصل کنید. در مورد دستگاه AED، ریتم بیمار تحلیل می‌شود در صورت قابل شوک بودن (یعنی بیمار ریتم فیبریلاسیون بطنی یا تاکیکاردی بطنی بدون نبض) دستگاه J200 شوک بای فازیک یا J 360 شوک مونوفازیک می‌دهد. اگر دستگاه AED ندارید و پدهای دفیبریلاتور را متصل نموده‌اید، ریتم بیمار را تحلیل کنید، اگر VF یا PVT است، به سرعت J 360 شوک مونوفازیک و یا J 200 شوک بای‌فازیک بدهید. در شیرخواران در صورت قابل شوک بودن ( یعنی ریتم VF و PVT به بیمار J/Kg 2 شوک بدهید و در صورت نیاز به دوزهای بعدی J/Kg 4به بیمار شوک بدهید ). بلافاصله پس از دادن یک شوک چرخه 2 دقیقه‌ای ماساژ و تنفس با نسبت 30 به 2 را تکرار کنید.
8-    اگر ریتم بیمار قابل شوک دادن نبود یعنی فیبریلاسیون بطنی یا تاکیکاردی بطنی بدون نبض (VFیا PVT ) نیست،و ریتم آسیستول و PEA یا EMD بود تنها چرخه CPR را ادامه دهید. تا زمانی که وسایل و افرادی برای احیای قلبی، ریوی پیشرفته ACLS آماده شود.
9-    مهم‌ترین اصل در CPR با کیفیت بالا، ماساژ قلبی مؤثر (سرعت مناسب و عمق مناسب) و بدون وقفه و مداوم است (Effective And Uninterrupted Chest Compression) 
10-    محل قرار گرفتن پاشنه هر دو دست بر روی محل اتصال دو سوم فوقانی با یک سوم تحتانی قفسه سینه در بزرگسالان می باشد، درکودکان با پاشنه یک دست و هر چه به سن نوزادی پیش     می رویم با محدودیت جسمی از دو یا سه انگشت برای ماساژ قفسه سینه که به دور قفسه سینه حلقه می شود. 
11-    عمق ماساژ در بزرگسالان 2 اینچ (6 تا 5 سانت) می باشد و در کودکان 3/1 تا 3/2 عمق قدامی خلفی قفسه سینه ( با پاشنه یک دست ) و در نوزادان و شیر خواران 2یا سه انگشت و در 3/1 تحتانی استرنوم (عمق ماساژ 4-5/3 سانتیمتر)می باشد. 
12-    شخص ماساژدهنده و تهویه‌کننده برای انجام یک CPR با کیفیت بالا باید هر 2 دقیقه یک بار جای خود را عوض کنند. به هیچ عنوان شخص ماساژدهنده، ماساژ خود را برای آوردن ساکشن، لوله تراشه، لارنگوسکوپ یا هر اقدام دیگری ترک نکند.

روش های احیای قلبی، ریوی پایه یک نفره و دو نفره 
     در احیای قلبی، ریوی پایه بزرگسالان و کودکان یک نفره یا دو نفره نسبت ماساژ قلبی به تنفس 30 به 2 می باشد. سرعت ماساژ قلبی100 – 120 بار در دقیقه و بدون وقفه و مداوم می باشد. برای افزایش کیفیت ماساژ قلبی برگشت پذیری قفسه سینه در حین ماساژ می باشد و باید دقت کرد مدت زمان لازم برای برگشت خون به قلب را باید در نظر گرفت.
روش صحیح کنترل و باز نمودن راه های هوایی
    نحوه ارزیابی سیستم تنفسی 
1-     وقتی با یک شخص بیهوش برخورد می¬کنید در کمترین زمان محیط و وضعیت مصدوم را ارزیابی کنید، آیا به تحریک صوتی یا لمسی (صدازدن و تکان‌دادن شانه‌های وی) پاسخی دارد یا نه در صورت بی‌پاسخی یا نداشتن تنفس و یا تنفس به صورت چانه‌اندازی Gasping، اقدام دوم را انجام دهید. در شیرخواران با صدای بلند و ضربات آهسته (تکان دادن شانه و زدن سیلی به کف پا) پاسخ او را بررسی کنید. اگر پاسخی وجود نداشت، شیرخوار را در وضعیت طاقباز قرار دهید. دومین اقدام  سریع کمک می خواهید و شخص را برای آوردن دستگاه AED و آماده کردن دفیبریلاتور روانه می¬کنید.
2-    همگام با کنترل نبض کاروتید توامان، بالا رفتن قفسه سینه را چک میکنیم. در صورت داشتن نبض کاروتیدو نبود تنفس، تنفس مصنوعی را به تعداد 10-12 بار در دقیقه شروع می کنیم. تنفس دهان به دهان در بزرگسالان و دهان به دهان و بینی در نوزادان و شیرخواران را شروع میکنیم.پس از دو دقیقه در مدت زمان 10 ثانیه وضعیت تنفس بیمار را ارزیابی کنید. در صورت نداشتن تنفس اقدام به تنفس مصنوعی مجدد می کنید
3-    هر نفس مصنوعی یک ثانیه و 5 ثانیه مکث میکنیم که روی هم 6 ثانیه بابت هر نفس زمان میگذاریم و به اندازه¬ای باشد که سبب بالا آمدن قفسه سینه شود. از تنفس دهان به دهان در بزرگسالان و دهان به دهان  و بینی در نوزادان با حجم بالا و پر قدرت اجتناب کنید.
4-    بعد از چک کردن نبض بیمار و داشتن نبض کاروتید هر 6-5 ثانیه یک بار (یعنی دقیقه‌ای 10 بار) تا 2 دقیقه یعنی 20 تنفس به او بدهید و دوباره تنفس را کنترل کنید. در صورت وجود نبض باز هم 2 دقیقه دیگر تنفس‌ها را ادامه دهید. استفراغ یکی از شایع‌ترین عوارض ایست قلبی ریوی در BLS، اگر تنها و در خارج از بیمارستان حضور داشتید یا به هر دلیلی دستگاه ساکشن در دسترس نبود ( در کسی که به ترومای سر و گردن مشکوک نیستید ) سر بیمار را به طرف چپ بگردانید، با دستکش یا پارچه خیس پیچیده شده اطراف انگشت اشاره، داخل دهان را پاک کنید، البته وارد کردن انگشت به صورت کورکورانه برای جست ‌وجوی اجسام خارجی برای افراد زیر یک سال توصیه نمی‌شود. 


    مانورهای مورد نیاز درباز کردن راه های هوائی 
     روش های احیای تنفسی در صورت وجود راه هوایی پیشرفته (لوله داخل تراشه، کامبی ونت، لارنژیال ماسک) تنفس مصنوعی با آمبو بگ 10-8 بار در دقیقه و در صورت استفاده از ونتیلاتور تعداد تنفس 8-6 بار در دقیقه بدون هماهنگی با ماساژ قفسه سینه کافی است. نباید برای تنفس مصنوعی حین ماساژ قفسه سینه توقف ایجاد شود. اگر از ماسک استفاده می¬کنید حجم جاریCc/Kg  8-6 (سی سی به ازای هر کیلوگرم ) را به گونه¬ای که سبب بالا آمدن قفسه سینه شود (نرمو ونتیلیشن Norm ventilation ). در صورت عدم وجود وسایل پیشرفته و یا ماسک بیهوشی در بزرگسالان از تنفس دهان به دهان و در شیرخوران و نوزادان از تنفس دهان به دهان و بینی استفاده می شود.

    نحوه اجرای مانورهای هملیش 
     در صورت انسداد راه هوایی فوقانی یا تجمع و سفت شدن ترشحات بر حسب این که بیهوش یا هوشیار باشد روش برخورد با بیمار متفاوت است. ابتدا 4 تا 5  ضربه به پشت بیمار بزنید. در صورت عدم موفقیت، مانور هملیچ را 4 تا 5 بار انجام دهید. وارد آوردن فشار به شکم  یا مانور هملیچ  در حالت خوابیده و ایستاده قابل اجراست. در حالت ایستاده، شخص امدادگر پشت مصدوم قرار گرفته و از زیر دست های بیمار، دو دست خود را دور شکم بیمار انداخته و سپس یک دست را مشت کرده و از طرف خارج (طرف انگشت شست) در حد فاصل ناف و زائده گزیفویید گذاشته و با دست دیگر، دست مشت شده را محکم گرفته و آنگاه به طور نسبتا سریع و محکم نیرو را به طرف عقب و بالا وارد کنیم. از این روش در بیماران هوشیار استفاده  می شود. در موارد عدم هوشیاری یا بسیار چاق، می توان از مانور هملیچ در حالت درازکش استفاده نمود. برای انجام این روش بیمار را طاقباز کرده و صورت بیمار در خط وسط قرار داده می شود. سپس شخص کمک کننده در کنار بیمار زانو زده و دو دست خود را روی هم گذاشته و در حد فاصل زائده خنجری و ناف مصدوم قرار می دهد و آنگاه به طور ناگهانی و سریع نیرو به بالا و عقب وارد می کند. توجه داشته باشید که مانور هملیچ در کودکان کمتر از یکسال وزنان باردار ممنوع است. در این حالت از فشار بر روی قفسه سینه استفاده  میشود. 
     از روش فشار وارد کردن به قفسه سینه  که در حالت خوابیده و ایستاده قابل اجرا است. همانند روش هملیچ با این تفاوت که محل وارد آوردن نیرو در وسط جناغ بیمار بوده و در ضمن نیرو به طور مستقیم و در جهت خلفی وارد می شود. ضربه به پشت ، در این روش بدون استفاده از بازو، با نرمی کف دست، ضربه¬ای نسبتا محکم بین دو کتف بیمار زده می شود. فقط از دست آرنج باز و بسته شده و ضربه زده می شود.


روش های صحیح تهویه مصنوعی ریه 
روش های کاربردی تنفس مصنوعی :

بدون دستگاه:
1-    دهان به دهان
2-    دهان به بینی: در مواردی که نتوان دهان بیمار را باز کرد. 
•    با دستگاه: دراین موارد چون هوا با فشار وارد ریه های بیمار می شود به آنها اصطلاحا ونتیلاسیون(تهویه) با فشار مثبت(PPV ) می گویند.
1-    دهان به ماسک ( تکنیک سفالیک در CPR  )
2-    ماسک با بگ دریچه¬ای (Bag-Valve Mask  ) توسط دو نفر
3-    دستگاه تهویه با جریان محدود اکسیژن
4-    ماسک با بگ دریچه¬ای (BVM ) 
 انسداد تنفسی حاصل از بلع یا اسپیراسیون اجسام خارجی ممکن است به صورت ناقص یا کامل باشد. انسداد راه هوایی ممکن است به صورت ناقص که دراین حالت شخص قادر به صحبت کردن یا صدا در آوردن، سرفه کردن و تنفس می باشد ولی دچار دیسترس تنفسی و اضطراب شدید است. بیمار را در این حالت تشویق به نفس های عمیق و سرفه نمودن می کنیم. در انسداد کامل راه هوایی فوقانی شخص قادر به تنفس، سرفه و صحبت کردن نبوده و دست به گردن برده و با انگشتان، حنجره خود را فشار می دهد.  و طی چند ثانیه تا یک دقیقه کبود شده و کمتر از 5-2 دقیقه بیهوش میشود. انگشت سبابه را از گوشه دهان و به آرامی به داخل حلق برده و در صورت لمس جسم خارجی آن را خارج کنید. اگر جسم خارجی بیرون نیامد از فورسپس یا اندوسکوپی استفاده گردد. یرای رساندن اکسیژن کافی در این شرایط بحرانی می توان از روش کریکوتیروتومی با سر سوزن استفاده کرد.
    نحوه تنفس دهان به دهان  

روش های کاربردی تنفس مصنوعی بدون دستگاه:
1-    دهان به دهان در بزرگسالان: هوای تنفسی ما حاوی اکسیژن 21 در صد است و از این مقدار فقط 5 در صد در بدن مصرف می¬شود و 16 در صد بقیه بازدم می¬شود. از این رو در مواقع تنفس دهان به دهان، هوای بازدمی حاوی 16 در صد اکسیژن، می¬تواند به اکسیژن رسانی بیمار کمک کند. پرستار با دهان خود به طور کامل دهان بیمار را احاطه می¬کند و با دست بینی او را می¬گیرد و سپس از هوای بازدمی خود برای ونتیلاسیون بیمار استفاده می¬کند. 
2-  

 دهان به بینی: در مواردی که نتوان دهان بیمار را باز کرد. وجود آسیب شدید استخوانی به یا بافت نرم در دهان یا اطراف ان وجود دارد. در شیرخواران این روش به شکل تنفس دهان به دهان و بینی بکار می¬رود.
3-    دهان به دهان و بینی در شیرخواران: برای برقراری تنفس مناسب باید یک حوله زیر شانه شیرخوار قرار دهید و سر او را خیلی کم به سمت عقب خم کنید و با انجام مانور Head Tilt & Chin Lift، راه هوایی وی را باز کنید، در صورت نداشتن آمبوبگ، دهان خود را روی دهان و بینی شیرخوار قرار دهید. در هر بار تنفس حتماً بالاآمدن قفسه سینه را کنترل کنید. زیرا CPR با کیفیت بالا، مورد نظر است و اگر شما به شیرخواری تنفس مصنوعی بدهید ولی قفسه سینه او بالا نیاید، انگار هیچ کاری نکرده‌اید و CPR شما بی‌نتیجه خواهد بود.

    روش بکار گیری  آمبوبگ خود باز شونده 
تهویه با آمبوبگ خود باز شونده همراه با ماسک بیهوشی یا آناتومیک (اوهایو) با رابط اکسیژن که کیسه ذخیره را به همراه دارد می تواند اکسیژن 100 %را برای تهویه بیمار فراهم نماید. مزیت این وسیله در این است که بدون هیچ گونه روش تهاجمی و در شرایط اولیه احیا، اگر امدادکر توانایی گذاشتن لوله داخل تراشه را نداشته باشد و یا زمان کافی برای گذاشتن لوله تراشه نباشد و نیز در زمانی¬که بیمار خیلی چاق باشد و یا گردن کوتاهی داشته باشد که نتوانیم به راحتی از طریق لوله تراشه اکسیژن 100 %را به مصدوم برسانیم، این امکان را می دهد که در کوتاهترین زمان بتوانیم برای احی